30 Aralık 2011 Cuma

4. ay kontrolu

Bugun doktor kontrolumuz ve 4. ay asilarimiz vardi. Kuzumun kilosu 6.900 g, boyu 63 cm olmus masallah:) Gelisimi cok normal oldugu icin ek gidaya gecis icin 1 ay daha beklememizi soyledi doktorumuz. Halbuki Turkiye'deki doktorumuz, Duru anne sutu cok almadigi icin 4. ayda ek gidaya gecebilecegimizi soylemisti. Bizde yavastan meyve ve yogurt tattirmaya baslamistik. Neyse simdilik yogurtlara, elmalara 1 ay ara verdik:)

25 Aralık 2011 Pazar

Ise donus...

Evet bugun itibariyle, 4 ay aradan sonra tekrar is basi yaptim. Bir taraftan ise adapte olmaya calisiyorum bir taraftan kuzumun kokusu burnumda tutuyor. Neyseki erken is basi yaptigimiz icin ogleden sonra eve gidip kuzuma kavusabiliyorum.
Ben ise baslayacagim icin Duru'ya bakmak icin 3 ayligina babaannemiz ve dedemiz geldiler Turkiye'den. Halamiz da onlarla birlikte geldi ama 10 gun durup donecek. Duru'yu guvenilir ellere birakip ise geldigim icin icim rahat aklim kalmiyor en azindan evde. Sadece cok ozluyorum kuzumu:(

Dogum hikayemiz...

Hayatimda yasadigim en guzel, en anlamli , en mucizevi  gunun ayrintilarini unutmamak adina buraya not ediyorum.
Basindan beri hamileligim cok guzel gecti, cok nadir olan bulantilarim ve hamilelik sekerimin biraz yukselmesi disinda bir sorun yasamadik cok sukur.
 22 Agustos 'da annem ve babam dogum icin yanimiza geldiler. Doguma yaklasik iki hafta kaldigi icin artik ben de dogum iznine ayrildim ve melegimin gelmesini beklemeye basladik. Annem ile birlikte son hazirliklarimizi yaptik.
Artik 39. haftaya girmistik ve 27 Agustos gunu  konrol icin hastaneye gittik. Kendimi o kadar iyi hissediyordum ki sira beklerken Onur ile birlikte aksam nereye gitsek, gezsek diye plan yapiyorduk... Kontrol sonunda doktorun "bebegin hareketleri giderek azaliyor, kalp atislari cok dusuyor normal dogumu bekleyerek risk almak istemiyorum, biran once hatta yarin sabah erkenden bebegi almaliyiz ama tabiki siz bilirsiniz" demesiyle neye ugradigimizi sasirdik. Hic beklemiyorduk :) Dubai'de bizim doktorumuz da dahil doktorlar normal dogum imkani varken sezeryana son care olarak baktigi icin  "acaba isine mi oyle geliyor?" diye hic dusunmeden   hemen kabul ettik sezeryani. Doktor beni eve hic gondermeden direk yatis islemlerimi baslatti. Odamiza ciktik yerlestik, beni tekrar makineye bagladilar. Onur annemleri almak uzere saat 17:00 gibi yanimdan ayrildi. O sirada minigimin kalp atislari iyice dusmeye basladi. Odaya devamli doktorlar hemsireler girip cikmaya basladi, "bu bebegi biran once almaliyiz sabaha kadar bekleyemeyiz" laflari dolanmaya basladi. Ben ne olup bittigini anlayamadan beni ameliyat icin hazirlamaya basladi hemsireler. Saat 06:30 gibi ameliyata alacagiz seni dediler. Onur'u aradim, hic oyalanmadan cabuk gelin ameliyata giriyoruz dedim. Annemler yanima geldikten bir yarim saat sonra hazirdik. O arada arkadaslar da yanimiza geldiler sagolsunlar. Herkesle vedalastik. Onur ve hemsireler ile birlikte ameliyathaneye dogru yola ciktik. Prensesimize kavusmamiza dakikalar kalmisti. Onur nerdeyse heyecandan bayilacakti:) Ameliyathane kapisinda Onur giyinmek uzere bizden ayrildi. Anestezi uzmanimiz hintli  cok tatli bir beydi. Benimle devamli konusarak rahatlatti ve epidural'i yapti hic birsey anlamadim. Onume perdeyi gerdiler, belden asagimi artik hissetmiyordum ve hazirdik. Onur'u iceriye aldilar. O sirada anestezist fotograf makinamizin modelini falan sorarak bizi konusturmaya calisiyordu ki birden hayatimdaki en guzel sesi duydum... Sesi duymamla oyle bir his gelmisti ki gozyaslarima hakim olamadim. Mucizem Dunya'ya merhaba demisti. Hala dusundukce o ilk aglama sesi kulagimda cinliyor. Doktorumuz Luthra Onur'u cagirip bebeginin kordonunu istersen kesebilirsin dedi ama Onur o an o cesareti bulamadi kendinde:) Benim ameliyatim devam ederken melegimin ilk kontrolleri yapildi. Buraya kadar cok net hersey hafizamda. Fakat genel anestezi olmadigim halde bebegimi yanima verdiklerini onu opup kokladigimi, Onur'un kizimizla birlikte bebek odasina gitmesi gerektigi halde "beni birakma burda" diye soylendigim kisimlari hic hatirlamiyorum:) Ameliyathanedeki resimlerimiz olmasa bebegimi yanima verdiklerine inanamayacagim:) 2 saat kadar uzun bir sure beni bekleme odasinda beklettiler. O ara gecmek bilmedi. Aklim devamli bebegimdeydi. Annemle Onur arada yanima indiler. Annem devamli "bebegin cok tatli bir gorsen ayni babasi diyordu". Onur "nasil hatirlamazsin, yanina verdik optun, resim cekildin" diyordu ama yok iste hatirlayamiyorum:) Neyse odaya ciktik en sonunda ve hemsireler bebegimi odaya getirdiler. Annem Duru'mu alarak benim kucagima verdi ve iste o anda hissetiklerimi anlatabilmem imkansiz. Nasil tatli, nasil kucucuk, agzi burnu minicik bir melek kucagimdaydi ve benimdi. Misler gibi kokuyordu. Dunya'da boyle guzel bir duygu olamaz ve anne olmayan anlayamaz mumkun degil.  Cok sukur Allah'im bana bu duyguyu yasatti. Isteyen herkese de yasatsin insallah.
Evet  Duru'muz  Dubai'de bir ramazan gunu iftar vaktinde, 27 Agustos 2011, saat  19:03 'de, 2.950 kilo, 51 cm olarak dogdu. Sayesinde bir anne ve baba dogdu:)
Cok sukur yenidogan sariligi disinda bir sorunu yoktu kuzumun.







Bu arada, dogum oncesi ve sonrasi her konuda  yardimcim olan esime, uzakta da olsalar oralardan bize destek veren esimin ailesine, her heyecanimi paylasabildigim buradaki dostlarimiza, devamli yanimda olduklarini hissettiren kardeslerime ve  babama ne kadar tesekkur etsem az.  Ama asil biri var ki hakkini hicbir zaman odeyemeyecegimi bildigim benim her turlu kaprisime ses cikarmayan, herseyimle ilgilenen, uzerime titreyen canim annem...cok sansliyim iyiki yanimizdaydin ...

24 Aralık 2011 Cumartesi